1 line
3.8 KiB
Plaintext
1 line
3.8 KiB
Plaintext
Alfonso primo genito regis Castellae, de qualibet captione proditorum suorum Detestabile quidem et segregatum a qualibet humanitate propositum Thibaldi Francisci,Guillemi de Sancto Seuerino, Andreae de Cicala,Pandulphi de Fasanella,Iacobi de Morraet aliorum suorum complicum, proditorum nostrorum, ad te per nostrae celsitudinis apices peruenisse iam scimus, nec nos delectaret harum seriem in presenti describere uel exaggerare malitiam, quam nullo fuisse conceptam tempore gauderemus, nisi quod idcirco libenter ipsorum enormes sciri desideramus excessus, ut quatenus motus nostros in eos augusta clementia temperat, eatenus abomnibus nostra modestia clarior censeatur.Hos, qui nos tam iniquo proposito trucidarunt, si tamquam cuiuslibet hominis homicidas occidimus, iniuste non agimus. Hos, qui ueluti filios dulcedine paterna nutriuuimus, si tamquam perfidos patricidas, inter ferales aungustas comprehensos, in uicinum mare proicimus, ut omnimum elementorum usu carere uiuentes incipiant, non peccamus: in hos, quos parentes suspendiis, filios exposuere martiriis, in hos denique, qui suae generositatis immemores et nostrorum beneficiorum ingrati ac debitae fidelitatis obliti, nobilis regni nostri Syciliae non filii, sed priuigni,Deumet hominem sic incredibiliter offenderunt, quod nec infamia culpae conueniens, nec delicto pena sufficiens uideretur. Ad horum ergo perniciem, indignationis nostrae peruenit aculeus, diuina clementia, quae sic ipsorum infatuauit aperte consilium, quod predicto Thibaldum Franciscum,Guillelmum de Sancto Seuerino, et et, eorum complices, inferioris gradus, generis et etatis, nefandissimi sceleris patratores et contra nos diuinae potentiae contemptores, conuenientia cogitare consilia et sufficientia preparare subsidia non permisit. Qui cum potuissent munitiones quaslibet Regni nostri pro uelle preripere, tum ex familiaritate precipua, quam ad ipsos consiliorum nostrorum partecipes omnium negotiorum actores preteritis temporibus habebamus, tum ex predicti Andreae de Cicala, in regno Syciliae nostri capitanei generalis nefando consortio, qui per quaelibet castra nostra suae iurisdictioni commissa ponere poterat et deponere castellanos, castrumCapaciinomine, quod capi de facili, non immerito, poterat formidare, sic subito, sic temerarie conscenderunt, sic exiliter munierunt, ut nedum contra Romanum principem, qui precelsa cacumina montium potenter inclinat, sed nec contra potentioris uicini potentiam tueri se longo certamine potuissent. Et licet non defuisset eisdem ad defensionis longae fiduciam rupis excelsae munitio, murorum fortium ambitus et copia bellatorum uel defensorum, uerumptamen adfuit necessarium rerum, sed aquae precipue non preuisa penuria, quam naturalem ex fontibus rupes fossosae negauerant, et accidentalem ex pluuiis cisternarum, edificata concauitas in tanta copia non habebat, quod a ueris introitu, quo munire se ceperant proditores, per totam proximam futuram estatem sufficere pugnantibus et ex anxietate pugnae sitientibus ac copiose bibentibus potuisset, cuius copiam estiui aeris uiolentia subtrahebat, quam etiam si celitus contra suae perfidiae meritum habuissent, in tantum conductus aquarum et muros omnes machinae nostrae confregerant, ut ad cisternas transductio per canales omnimoda negaretur. Quod factum est, expugnati per fidelium regnicolarum uictoriam gloriosam, qui ad uindicandum eorum opprobrium accensi per fidem in traneos ad ammittere noluerunt, decimo septimo presentis mensis Iulii, factionis tam principes quam sequaces se debitae penae, potius quam misericordiae, tradiderunt. Quibus omnibus preter spem omnium et contra uota multorum expeditis celeriter et ad uotum cum diuina prouisio impedimenta substulerit, longis et callidiis studiis nostrorum processuum cursui preparata iam liberi reddimur et resumpta uictoria fortiores ad nostrorum rebellium omnium, quantumcumque recalcitrent, fine laudabili reliquias conterendas. |