1 line
24 KiB
Plaintext
1 line
24 KiB
Plaintext
Nutius hos sumat uersus, mandante Iohanne. Sicut aquosus olor, qui dissotiatus in undis permanet, obmutit; alium si spectet olorem, gaudia uoce sonat limphasque reuerberat alis et comitem uersus festinat triplice motu: currit, nat, uolitat, pede, toto corpore, pennis; sic ego, non solus, sed qui deiectus ab alto agmine eram uatum, melius cessare putabam; sed postquam uidi te blanda fronte petentem me comitem, sodes, effudi gaudia uoce carminaque hec scripsi. Tibi tota mente cucurri, sed mediocre modo, nec nando nec uolitando. Nare quidem pressum, sed tendit ad alta uolatus. At si digneris mandare quod ardua queram uel quod in ima cadam, committam cetera fatis: est michi parendi maior quam posse uoluntas. Primus olor cecinit: debet drensare secundus. Nutius ista petit tradatur carta Iohanni. Concordi modulo didicit citharam citharedus uoce sonare suam subtili, cantica mira fundere mellifluo pro poto iure, fluento de cuius magni gustasse Elicone uidentur uates. Obstupeo qua stillet uena profunda et qua parte maris cecinit syrena suauis. Dumque palude tuus olor ille maneret aquosus, consotium creuit siccum per deuia campi; quem mirans auidum sitibundum quemque procella, dulcisono rostro clamans produxit in undas piscosas, pauit et pisce refecit eundem. Metra petita tua scripsit prudentia gratis, que delectarunt animum gliscentis amici. Surgitur ad grates presenti gramate dandas; sed precor ut rursus facias cantare uiellam, si libet, omnino quo neruo uis digitato. Ars ex arte capit robur, dilectio crescit: tunc dicam uatem uenerabor teque magistrum. Doctrinale tuum, si uis, dilecte Iohannes, ante per exemplum, uel si quis, dirige, queso. Si responsiuam nimium dilatio torpens detinuit, parcas, quoniam superesse nequiui; ista, licet tetra sint, carpas dissona metra, de crossa pasta crossoque lignamine facta. Imparibus modulos pedibus tibi sume nouellos, paruula quos, Nuti, carta nigrata refert. Iussisti nostram rursus resonare uiellam, contentus neruo quem digitare uelim. Illa quidem tenero nimium concordat amori: hoc est cur cantem carmen amoris ego; uel quia, cum fuerit permissa licentia nobis, labor ut Anteus uiribus auctus humi; uel quia materiam de qua plus tangitur auctor, si celare uelit, ora coacta sonant. Nuper amore cremor, quadam faciente puella; nolo tibi lateant hora, locusque modus. Festa dies fuerat sancto celebrata Iohanni Baptiste; supplex limina sacra peto. Et domine ueniunt; iuuenes, uaga turba, secuntur: Bononie sanctis plus celebratur Amor. Ingredior templum, uaria de gente repletum; intus et exterius peruolitabat Amor. Offero denarium; post hinc, altaria linquens, in pratum redeo, lumina quaque ferens. Hic glomerata cohors dominarum ex parte sedebat; hereo, que ueneri sit magis apta notans. Una puella uagos in me defixit ocellos; illico flammauit me face seuus Amor. Dumque morarer ibi, domine cepere coream, in qua se iuuenes inseruere mares; e quibus ignifero quidam conflatus amore talia de querulo protulit ore canens: *Ornate iuueni, que me sine iure peremptat murmure multorum, funde, Cupido, preces*. Iste recantus erat, resonis quem uocibus omnes disiunctis manibus et pede stante canunt: *Ornate iuueni, que me sine iure peremptat murmure multorum, funde, Cupido, preces*. *O Amor, hec illi mea dans suspiria coram, ante necem clames: *Ha, miserere uiri!*; nam de martirio si sit compassio nostro post, tuus hortatus totus inanis erit. Ergo age ne iusti, dum uiuo, causa laboret: namque insons morerer gentis ab ore leuis*. Tunc simul, adiuncti digitos uocemque sequentes et pede mutato, cantica prima canunt: *Ornate iuueni, que me sine iure peremptat murmure multorum, funde, Cupido, preces*. Rursus amans: *Amor o, nisi me tueare repente, iam tibi monstrabo uulnera dira necis; per que si moriar, leto culpabere nostro, cum michi tu possis addere solus opem. Ergo age, pene potes finem spectare cruentum. Heu, insons morior gentis ab ore nigre!*. Dicta prius recinunt paribus de uocibus omnes, uoce sequente manus et comitante pedes: *Ornate iuueni, que me sine iure peremptat murmure multorum, funde, Cupido, preces*. *Heus, Amor, equus erus seruo non deficit unquam, quando de uenia uel pietate rogat. Nam solum famulo uitam non liberat ille, sed domino crescit inde cupitus honor. Ergo, age, ne moriar per quos infamia nostra est. Funeris expleti nil piguisse ualet*. Et domine et modulator amans cecinere recantum. Carmine completo, rupta corea fuit. Ast ego, qui fueram precaptus amore puelle, omnia signabam que faciebat ea. Qualiter illa latus et brachia lenta mouebat, quales de tenero concinit ore sonos! Sed satis insignem fuerat uidisse puellam preter lasciuis lumina ferre iocis. Tunc michi totius ueneris occurrit ymago: qualia sint labiis oscula danda suis, qualiter a nudis esset stringenda lacertis, qualiter a leua colla tenenda manu, qualiter in lecto sese resupina uoueret, qualiter in medio luderet illa thoro. Uror et interno liquefiunt ure medulle; liquor more niuis sole, uel igne picis. Nec contentus Amor quod me combusserit igne, exuit e pharetris spicula multa suis; eligit ex illis quod cernit acutius unum imposuitque arcu sicque tetendit eum. Impulit et nostrum penetrauit arundine pectus; *Hey michi* clam dixi, *uulnera corde gero! Seue puer Ueneris, quid me transfigis et uris? Nonne tuus fueram semper amicus ego? Numquid amicitie das premia talia nobis? Altera te potius munera danda rogo. Scilicet hos demas saltem michi morte dolores, uel tribuas famulo uota cupita tuo, quamuis uirgo fores nec amoris senseris ignes et nichil offuerint arcus et arma tibi. O non festa tua petiissem, sancte Iohannes! Sanus eram, redii saucius inde domum*. His ita cantatis, est nostra uiella reposta. Tu modulare tua num tibi parcat Amor. Eloquio nitens capiat sibi metra Iohannes, que sibi transmittit Nutius ipse suus. Suscipe, ne sileam, tibi quam transmitto salutem et que rescribo metra resume mea. Auribus in propriis sua cantica fudit amoris oblectans animum uestra uiella meum, sed dicam uiolam potius, de fronde creatam florigeri ueris fiabilitate sua, quam digitis auidis astrinxi, naribus actam, ore salutifero basia cuique dedi. Dicebam: *Quanto flos hic aspirat odore! Illum que legit sit benedicta manus*. Illa quidem cantus, hec autem mittit odorem; arridet tener his et puerilis Amor. Et gauisa satis, tanto dulcore repleta, carmine sub tali nostra recantat auis. Et locus atque iocus, modus et res atque corea et cantus placuit et tua musa michi. Si capiunt lamie quid mirum bononienses te? Quem non caperent actibus atque iocis? In sacris cellis sanctos caperent heremitas, fratres in normis ordinibusque sacris. Non for funiclis caperent ueneris, sed amore; non gladio penetrent, ritibus imo uagis. Castus Aristotiles, non Guido pudicus earum sciret amore nimis se clipeare quidem. Illarum, sodes, die, qui uitaret amorem? Nemo, ni reliquis ut michi fecit agat. O deus, o festiua dies! O sancte Iohannes, cessisses famulo talia dona tuo! O Uenus, o pratum felix, o grata corea, presto fuissem tunc talibus ipse iocis, et magis ornate digitum digito tetigissem et labiis utinam, dico labella, meis, suxissemque gulam et mammas et cetera! Noli, eya, Ranuti, turpia uerba loqui! Esse libenter ego uellem seruitor Amoris offerre et statue munera nostra sue; sed tamen hoc pacto, quod telum ponat et arma, ne faciat sicut hactenus ipse michi. Anno preterito, uestigia dum celebrarem eius, me studuit tradere uelle neci. Nam pedibus falconis equum residens sine freno me fuit aggressus fronte superbus Amor. Sollicitus, timidus, ferus et iaculo super instans, austerus, contra me ueniebat atrox. Uerba silens, nudus, priuato lumine, surda aure. Mille subire iubens me mortes milleque penas optabat finem uelle uidere meam. Clamaui magna tunc uoce: *Occidere noli me! Famuli noli cor penetrare tui!*. *O pretiose puer* dicebam, *dulcis amice, audi tantillum me, rogo, dulcis Amor. Aram uisebam reuerens, holocausta dicabam, post numen celi te uenerabar ego. Obsequio iugi placui pro uiribus ipse, subposui totum corpus et ossa tibi. Si sum deuotus, purus, si fidus amicus, cur ergo uenas uis resecare meas? Postulat hoc ratio? Die, est retributio digna? Si bona, cur mala tu reddis, amice, michi? Cum cesset causa, cum iuris non patiatur ordo, ne moriar te mediante modo! Queso, remitte michi, me noli tradere morti; morti ne tradas, queso, remitte michi! O bone Christe pater, michi mi succurre, tuere, hic me ne perimat; miserere cito!*. Ast ego tantisper, armis colludere gnauus, texi me clipeo, sollicitante manu. Pene meam potui uitam defendere. Caui; ex quo post uixi cautus ubique michi. Qui sua colla iugo submittit Amoris, amati hamis hamatur concutiturque satis; ergo caueto tibi quod non hameris Amore sicut ego: tibi sit uita magistra mea. At dabit ille tibi fortassis dona cupita, ipso non habitu forte uidebis eum, audiui quoniam nuper mutasse figuram, Bononie solitos deposuisse modos. Si foret ut loquor hoc, mores mutasseque uultum, et pacem mecum uellet habere, scias; arcanus postquam suus es, pro sode procura discutias, data sunt si sua bampna michi. Me de uelle suo certum tua pagina reddat, pax uel guerra sibi si libet atque uelit. Qualiter in causa tuus et processus habetur scribas, si uictor credis et esse rei. Musa diserta tua rimetur carmina nostra, carmina rimetur musa diserta tua. U Uir facunde, legas refero quod Epistola, Nuti; nuntia sum missi carminis, ecce, tibi. Sit tibi uera salus, Nuti, cupiente Iohanne et ueniant uotis consona cuncta tuis. Quis michi concepti fuerit subcessus amoris nosse sitis; igitur continuando canam. Dimisso festo repetiui saucius edem. Hei michi, quam uisa est decolor illa dies! Non michi sumende cereris, non cura liei. Sol ruit; imposui languida membra thoro. Ante tamen Uenerem submissa uoce rogaui: *Alma Uenus, qua nec sanctior ulla dea est nec te nobilior nec te fulgentior ulla nec que plus humiles audiat ulla preces; mutasti statuam tu Pigmaleonis eburnam, unde frui molli corpore posset amans. Non ego te statuam nec te conuertere petram, uertere sed domine corda tenella rogo. Tironis miserere tui, precordia cuius ille tuus telo fixit ephebus Amor. Diua, sagittiferum pro me complectere natum, hunc michi uel matris more fauere iube. Nec iussu frustra nec tu potiere rogatu: credidit ut condam, nunc quoque credet Amor. Te suadente libens adiit Didona Cupido et sibi commissum matre peregit opus; arsurus fac uadat heram: comburor ut igne ipse suo, sic exardeat illa meo*. Inde cupidineas refouebam pectore curas, stabat et ante oculos dicta corea meos, quos nimis insomnes retinebat ymago puelle, tunc placitura magis quam michi uisa die. Nectebar uacuo iactans mea membra cubili: plus feritatis habet tempore noctis amor. Interea fessos irrepsit sompnus ocellos taliaque in sompnis uisa fuere michi. Colle tenus quodam uiridaria pulcra uidebam, insita pene quibus quelibet arbor erat. Umbra locum condensa nimis faciebat amenum nataque cum uariis floribus herba uirens. Ros maris hic redolens folio crescebat acuto, lata comas corilus granaque mirtus habens. Leuis buxus erat, pingendis apta tabellis; arbute, non aberas, roscida poma ferens. Fissilis hic abies, altum directa cacumen, hispida iuniperus et tenere tilie, fraxinus hastarum surgebat mater equestrum et fagus, de qua longior hasta uenit; et pirus et ficus et nux et punica malus et que de misera Phyllide nomen habet; Mirra, socrus Ueneris, formosi mater Adonis, et quamcumque suus fecerat arbor amor; palma triumphatrix et pinus longa capillos: forsitan hanc hominem credo fuisse prius. Cedrus odora, nitens et pandis apta carinis, alnus et irsutis noxia cornus apris; tincta suos fetus de sanguine morus amantum, multicolor prunus queque politur acer. Inde racemifere texebant pulpita uites; riuus erat, prope quem stabat amara salix. Dant quoque repentes edere uelamina saxis, nequa parte loci posset abesse uiror. Uos quoque glandifere fueratis quercus et ylex, fertilis et pomis, fulua uoleme, tuis. Escule, sera parens, et male cidonia pallens, et fueras uite, persice, pianta breuis. Te quoque mobilium foliorum, popule, uidi, teque grauem longis uitibus, ulme tenax. Forsitan et plures; aliquas et abesse notaui: credo quod illarum non sit amica Uenus. Non erat ex illis folii pallentis oliua; et dolui, dicens: *Uatica laurus abest*. Sum memor: inter eas aberat funesta cupressus, nec stigiam taxum nouerat ille locus. Si rear herbarum, si nomina tangere florum, posse putem conchas enumerare maris. Tempora mixta simul uiolas duxere rosasque, candida cum rubris lilia mixta crocis. Anni temporibus deerat de quatuor unum, nam tria conspexi: sola uacabat yemps. Quelibet arbor ibi flores fructusque legendos, semina cum teneris floribus herba dabat; et phylomena dabat residens modulamina ramis, psittacus arguto concinit ore loquens. Letus erat ramis cantare calandrius illis atque niger merulus, punica rostra ferens. Tereus incestus canit et fera mater yrundo, dat bicolor rauco gutture pica sonos. Decantabat ibi uariato carmine turdus et, nimium Ueneri gratus, aquosus olor. Illic iocundo manabant murmure riui; nescio, sed credo quod paradisus erat. Ingredior pauitans, si quis deus esset in illis; conspicio: nullus tam cito uisus erat, dumque pererrarrem tuererque, sub arbore mirre fons erat et intro clarior unda mero, quam neque stillarat Neptunus rector aquarum nec dedit e nebulis Yris aquosa cauis. Rorida Naiadum lacrimis et odoriferarum plantarum guttis nectaris unda fuit; forte Uenus lacrimas fudit cum fleret Adonim, forsan amatorum fons lacrimosus erat. Hunc secus alma Uenus et Amor ludebat in herbis; splendebat geminis area tota deis. Ille sinu matris niueas nunc tangere mammas, nunc sua uult circum brachia ferre gule. Illa suo puero colludens oscula figit et modo dat capiti florea serta suo. Aurea uestis erat uirides insuta smaragdos et radians gemmis alta corona dee; sed mage lasciui radiabant lumina uultus. Quid mirum, cupido si placuere Ioui? Ut Uenerem agnoui (nec enim et dea notior ulla est), sternor humi flexo poplite, iungo manus: *Salue, sancta Uenus, miserorum mater amantum, te precor, heu, supplex; auxiliare michi. Uota tibi soluam, tibi meque uouere decebit donec erit nostri corporis aura capax*. Inquit uoce pia: *Iuuenis michi care, propinqua. Ne timeas: ego sum; uulnera nulla feres, ymo hec que pateris (tua me querimonia tangit) sanabo, solita teque medebor ope. Nonne mei Enee rutulis que sumpserat aruis sanauit subito uulnera nostra manus? Illius illa tuis etiam maiora fuerunt, qui de sumenda coniuge bella dabat. Perculit Enee corpus animumque sagitta, tu solum cupida uulnera mente geris. Conciliabo tibi natum per cuncta uolantem et nostris precibus consotiabo tuas*. Utque propinquabam, manibus me diua prehendit et confidenti se prope iussa dedit. Mirabar puerum presignem corpore, dicens: *Pulcra parens pueri, pulcer et ipse puer*. Erugat puero translucida serica mater; nec penitus nudus nec coopertus erat. Aurea cesaries et ad instar capreolorum crispa resultabat, nil operante manu. Clara nimis pueri facies fulgebat et ultra quam sol inspectis ingeminatus aquis. Sed de luminibus miracula magna gerebat: nunc oculis Argus, nunc uelut orbus erat, et nunc humanos oculos communis habebat, nunc aquile, nunc et nicticoracis auis; nunc lippus, nunc petus erat strabo, et modo luscus et modo spectabat rectus ut alter homo, et nunc talpa uelut uisiua luce carebat, lincea nunc eius lux penetrabat humum. Pauo cupidineas, ut ego, si uiderit alas, rarius extendet cauda superba rotam. Arcus erat collo, lateri pendente pharetra. Hic michi per signa est ultima notus Amor. His ubi cognoui qui me penetrarat Amorem et memini uinci quod patienter habet, numen adoraui, contracto corpore toto; complectens nudos osculor ore pedes, qui lacrimis maduere meis, fundendo querelas; mouit et interius taliter ora dolor: *Hostibus esto ferus, saltem miserator amicos! Heu, ego sum, semper qui tua signa tuli. Pro dolor! Aduerso non cepi uulnus ab hoste; a solo patior hec mala rege meo. Nobilis es, facias de nobilitate leonis: pugnat in elatis, parcit et ipse piis. Qui tibi se obiciunt, pulsa pietate, ferito; sed qui subiciunt se tibi parce, precor. Non ego pretendo contra tua spicula plectam; ecce, paro gladiis pectora nuda tuis. Hos potius perimas qui se defendere temptant, ne, sibi cum parcis, se clipeasse ferant. En, ad te fugio, cum me percusseris ipse: me percussisti, me medicare potes. Eiacides hasta, tu medearis amica, atque ita quod fecit demat utrumque malum. Tu scis quod cupio, scis quod facis esse cupitum: seu fac ne cupiam, siue cupita dato*. Sic ego. Sed uoluit pro me Citherea rogare et dixit nato blandior ipsa parens: *Nate, meum sceptrum, mea uis, mea gloria; solus, nate, potens homines et superare deos, nate, tue matris debens pietate moueri, istius ut nostras accipe, nate, preces. Forsitan in terris non est michi carior ullus; extollit Uenerem nemo Iohanne magis. Uaticuli miserere tui nostrumque sacrorum: ipse suis de te uocibus alta canet. Amplexare uirum tibi tota mente fidelem, da tua constanti signa ferenda uiro. Uincat, et illa tue ueniat uictoria laudi: si uincet famulus, uicerit eius herus. Uincere non posset nisi te mediante; sed ergo alleuies humeros, sit mora parua, precor. Eius adi dominam nocturno tempore, quando peruigil in molli cogitat ipsa thoro. Huius, ut ipse uides, sed te prius indue formam, omnia signa gerens que faciebat ei et gestus, quando ipsa prius se sensit amari; et sic te geminis noctibus offer ei atque medullosis tunc ossibus inice flammam, uulneribus parcens, ne moreretur amans*. Aliger, exutis alis, arcuque pharetris, matris ad obsequium tam cito cepit iter; ante tamen teneris ulnis me amplexus, et inquit: *Non ultra timeas. Est michi cura tui, et semper fuerat; tamen experiebar amicum, ad bona si scires et mala posse pati. Est etiam modus iste meus: piagare, mederi. Gaudia mestitie, do mala mixta bonis. Sunt qui lucra uolunt nullo comitante labore, nolunt poma, nisi cortice nuda suo. Hos ego cum uidi, michi nausea uenit et illos indignor castris sub reperire meis. Qui formidat apes non mandet dulcia mella, causa relinquende est spina timenda rose. Et quidam ignaui, qui se profitentur amantes, ut mea tela uident, dant sua terga fuge; quos ego si uellem iussis compellere nostris, aut alis careo, uel sua uana fuga est. Rideo cum fugiunt: *Fugite, io, non redituri; non bene pro timidis regia nostra facit*. At tu, cum fueris per me percussus et ustus, non fugis, ymo uenis: quod petis ergo dabo. Et quidam fragiles clipeos iuuisse putarunt, hos quia dimisi simplicitate sua. Ignorant illi quam magna potentia nostra est, ignorant illi quid mea tela ualent. Arcifer arcifero michi condam Phebus Amori insurgens, a me uulnera seua tulit. Quid sua scuta meum uel quid suus arcus in arcum? Fixit apollineum nostra sagitta iecur. Belliger a nobis Mars est compulsus amare nec sua quiuerunt arma ualere meis. Serior hora foret, si sic hominesque deosque curarem uictos enumerare meos. Nec clamare iuuat contra mea numina numen: numinibus nostris numina nulla nocent. Iuppiter ipse pater nostra se lege gubernat; subiacet imperio machina tota meo. Hec tibi monstrarem uiua ratione; sed ecce me uocat obsequiis aptior hora meis. Plurima spirabo mea facta in te, licet absens*. Dixit, et ex oculis uanuit ille meis. Tunc Uenus, alma parens: *Nunc, nunc est hora medendi*, et michi *curandum detege uulnus* ait. Pectora detexi, que sint pigmenta requirens. *Nulla. Putas herbis, ememor, esse locum? Corpoream Enee plagam sanauimus herbis; tu uero* dixit *uulnera mentis habes. Non opus est herbis ad opacum uulnus amoris, quod mea iam poterit tollere sola manus*. Admotaque manu demulsit corda iecurque. Excitor et dico: *Num michi sompnus erat? Et si sompnus erat, sensi cessare dolores*. Erigor et Ueneri gratulor inde dee. Nola diurna sonat, signum de luce propinqua; induor et properam deprecor esse diem. *Sancte Cupido, michi faueas, et sancta Dione, ne uidear uane uos coluisse diu. Nunc ceptisque fauere meis promissio uera uestra sit et non sit uisio uana mea. Alba dies nituit, tenebris Titane fugatis: est michi nunc almus excipiendus amor*. Afferor ante mee spatiando tecta puelle atque his porticibus ante retroque uagor. Limine marmoreo sodata sedebat herabus: si compte fuerant, comptior illa tamen. Hanc inter reliquas sic prefulgere notaui ut superat lune sidera cuncta nitor. Dumque satis fixos oculos spectando tenerem, illa repercussit lumina nostra suis. Risit et ex oculis fecit signacula quedam, que michi non paruam uisa dedere fidem. Taliter illius consumpto tempore lucis, altera lux oritur non placitura minus. Per domine uicum spatior de more procantum; nunc ego, nunc sotius uerba sonora damus. Nunc eo, nunc redeo, requiei nescius, inde; nunc latet interius, nunc sedet illa foris. Est ubi parua duas dirimunt confinia turres, Bononie speculum, pulcra platea, forum. Una forat bibulas erecto uertice nubes, spectat in eoos altera flexa sinus. Hue me duxit Amor (quia nolo dicere *casus*): ille puer nostros condocet ire pedes. Uenerat hue emptum teneros ancilla columbos pro domina nostra pro pariterque sua. Hanc ego prenoscens, dulci sermone coegi auscultare mei cordis amantis onus. Non ego blanditias sum compilare suetus, sed mea dictabat uerba disertus Amor. *Numina te saluent, nam tu saluare potes me, uiuere te possum teque uolente mori. Tu retines clauim nostre uiteque necisque; non caperes nostre grandia lucra necis. Utilior tibi uiuus ero. Dona michi uitam: ad tua dum uiuam iussa paratus ero. Me tibi non celo penitus: nil te sine possum; ergo eris arcani conscia sola mei. Pro domina morior; te fido. Parce fatenti: sola nocere michi meque iuuare potes. Apta iuuare magis, nostros narrabis amores ornate et queres mene perire uelit. Cetera non doceo: tua namque industria maior addat ut optatum perficiatur opus. Non ingratus ero subscepto munere tanto: excipies meritis premia magna tuis*. Rettulit in promptu: *Tua dudum uulnera sensi et tibi, si uellem, sum rata posse satis. Sed tibi cur, meriti sumpturo obliuia nostri? Seruiat ingratis femina stulta uiris! Me post seruitium uidisse uidebere nunquam; sepe mali faciunt que nocuere bonis*. Tunc ego: *Per celi sanctissima numina iuro et per quod possim uiuus adire domum et per quod domine furtus sumatur amate: non cadet ex animo grana tanta meo! Dic, age, quo facto aut dicto prodesse ualerem. Si modo non credis, experiare, precor. Heu michi, si meriti multos obliuia dampnant, crimina prauorum qua ratione luam?*. Tunc ea: *Ne dubites, domina podere cupita; uade uiam et cure cetera linque mee. Siquid nosco, tua est accensa cupidine dudum, unde ego securo perfruar ore magis*. Dixit. At ut rediit, domine responsa reportans sat bona, plus actum quam semel illud iter. Nam media luna durauit, uera fatendo, cepit quindenam uel labor ille diem. Sed tandem letas adduxit nuntia uoces: *Hac* ait *ad dominam nocte uenire para*. Nocte paratus ii, mucronem cinctus acutum, solus ego, nisi quod me sotiabat Amor. Est securus Amor, nec eum dampnato timoris, qui facit ut sit homo nulla pericla timens. Et mage tutus eram quia nec custodia noctis nec tibi pendebat gratia danda michi, qualem forte soles sotiis de nocte repertis, quos sinis et tollis, siqua dedisset Amor. uel michi latrantes si nocuere canes, uel quas tunc ageret regiones aduena coniux; sospes ii, blande sumque receptus ego. Qualia felicis fuerint solatia noctis pretereo: non sunt cuncta canenda palam. Bononie numerum possem numerare domorum, noctis ut illius gaudia sumpta michi. Nunc etiam uentis agitur mea cimba secundis, quam melior Typhy nauta gubernat Amor. Fauit Amor, uici; uidear ne ingratus Amori, ecce cano, Nuti, cantica laudis ei: *Uiue, triumphator celi, terreque profundi, cuius in arbitrio machina tota manet. Te sine, uix una mundus consisteret hora, iret in horrendum natio mesta chaos; te sine sideream tererent elementa catenam subcessusque suos perderet omne genus; te sine, dulcis Amor, non esset amicus amico nec sotius sotio nec sua sponsa uiro. Federa cessarent, pietas et iura perirent et quodcumque bonum, ni foret almus Amor. Unde notatur Amor nature triplicis idem: mente deus, pennis angelus, ore puer. Non ego dedignor domino succumbere tanto; glorior et domini dico suaue iugum*. Heus igitur, iuuenis nostri dissuasor amoris, peccasti et sceleris crederis esse reus. Unius exemplum quia non concludit in omnes, non igitur michi sit uita magistra tua. Quem non tangit Amor, uel non est aptus amori, uel non est talis dignus amoris homo. Tangere te uoluit, sed tu clipeatus abisti; experiens dixit: *Non facit iste michi*. Qui sapienter amant, nec Amor disperdit amantes; qui stolide, digno funere perdit eos. Pangere cum domino sub conditione uolebas: regnat et obsequiis non eget ille tuis. Pacta sibi fieri faciant in lite potentes, flagitet hic pacem quem mage guerra grauat. Exilium pateris, nisi te peccasse fateris; cum uidearis adhuc esse rebellis ei, illius exilii nec procurator habebor, nec meus est sotius qui foret hostis ei. Ymo, quisquis erit sic contradictor Amoris, pro domino capiam seua duella cliens! |